• winter5
  • winter3
  • lessaisies2
  • montbisanne
  • lessaisies
  • winter4

Laatste dagen van de vakantie

op .

046Tsja, aan alles komt een eind, ook aan deze heerlijke dagen van genieten. Genieten van het appartement, van de omgeving, van de wandelingen, van het franse volk, van het heerlijke lunchen, van Muriel en Laurent van Les Arcades. Het was goed heerlijk en gelukkig weer te kort :-)

We hebben omdat het weer niet goed genoeg was om de wandeltocht met Jaques naar de Pierra Menta te maken, lekker genoten van de laatste dagen. Op dinsdag, lunchen bij een restaurant in Mont Rond, "La ferme de Victorine". Een absolute aanrader, goed eten, gezellige inrichting, tenminste het terras en goede bediening. Moeten we van de winter ook nog maar een keer gaan happen. Op woensdag avond bij Les Arcades gegeten, toen ik aan het parkeren was stond Laurent (de kok en man van Muriel (heremetiet)) gelijk naast de Z4 te kwijlen. Helaas kon hij niet mee even rijden, hij moest werken in de keuken. Maar we zijn gelijk "oude vrienden".
Op donderdag opgeruimd, schoongemaakt, skies gewaxed, en gelunched bij de pizzaria "La Ecoelle". Het was mooi weer dus op het terras in de zon. Daarna terug voor de laatste dingen inpakken. Snik . . . . .

Le Giettaz - Col de Aravis

op .

045Vandaag zouden we naar Chamonix gaan om daar in de buurt de tandradtram de Mont Blanc op te nemen. Maar Mar’s darmen zijn wat van slag en we besluiten om niet naar Chamonix te gaan. Temeer omdat er regen voor het einde van de middag is voorspelt.
We besluiten wel een stukje te gaan rijden, bij Flumet de weg naar de Col de Aravis en Le Giettaz . Dit weggetje had ik op de kaart al een paar keer gezien en widel ik wel eens ontdekken. Prachtig weggetje door de kloof en steil omhoog naar Le Giettaz. Klein dorpje tegen de berg aangeplakt met veel ski mogelijkheden, tenminste dat zeggen ze. Wij kunnen geen lift ontdekken, alleen borden naar liften, 3 km hierheen, 5 km daarheen. Wat een bende zal het in de winter in dat dorpje zijn, geen ruimte, veel sneeuw en veel verkeer.
Bovenop de Col de Aravis is het ineens heel raar druk, veel auto’s bij een paar restaurants en een hacyenda achtig souvenir winkelcentrumpje. Heel apart, heel toeristisch, heel druk.  Als je deze weg blijft volgen kom je in Annecy uit, dat rondje wordt iets te lang dus, even verderop weer omgedraaid en de prachtige weg terug begonnen. ’s Avonds belt Jaques dat i.v.m. het weer de tocht woensdag naar de Pierra Menta niet door kan gaan. Jammer, maar die bewaren we dan maar voor volgend jaar.
Inmiddels is Aperture bedwongen en “Het nooit meer vervelen in de zomer boek over Bisanne 1500” klaar en te bestellen bij LuLu.

Rustig weekend

op .

047Dit weekend doen we rustig aan om bij te komen van de tocht. We hebben lekker lang geslapen en eigenlijk valt het wel mee. Ik voel me wel de hele dag een beetje moe maar verder eigenlijk geen problemen, geen spierpijn niets. Als grootste inspanning heb ik vandaag de vuilnis, lege flessen en oude tijdschriften weggebracht naar de Poubelle naast Belvedère. Een eind lopen hoor, haha.
’s Middags is Mar een boek begonnen over de activiteiten die er hier in de zomer te doen zijn in en om Bisanne. Ik heb de boekhouding en de BTW aangifte gedaan. Maar verder eigenlijk lekker relaxed met af en toe wat eten of drinken in de zon op het balkon.

Zondag zijn we weer bij l’Aberu in Crest Voland gaan eten. Het was weer heerlijk. Na de lunch is Pierre nog even langs gekomen om de laatste dingen van zijn contract toe te lichten. Hij woont in Le Cernix bij Cohennoz dus dat is voor hem niet zo ver (met Pierre zijn we in gesprek over beheer van ons appartement). Relaxed terug gereden en toe we terug waren in Bisanne nog even door gereden om te kijken hoe de “Route Forestiere” heet binnendoor naar Cohennoz. Ik heb hem deze keer niet durven nemen omdat de gaten en hoogte verschillen wel wat veel zijn voor de Z4. Bij de kruising liggen enorme stapels gekapte bomen, waar natuurlijk een paar foto’s van genomen moeten worden. Daarna Mar weer aan haar boek en ik aan Aperture, het foto programma op de Apple, ik begin het “eindelijk” door te krijgen hoe dit werkt.

Tete nord des fours-La croix de bonhomme

op .

039Vandaag de tocht met Jaques Robert naar Tete Nord des Fours. ’s Morgens om 7 uur op om om 8 uur te verzamelen voor het kantoor van Jaques om daarna naar de comet de Roseland (1975m) te rijden. We zijn met een man of 12. Wat ouderen en onze leeftijd en een vader met Etienne van een jaar of 12. Daar vervolgens achter Jaques aan naar boven. Hij is net zo’n klimgeit. Hij loopt net zo makkelijk naar beneden als naar boven als dat wij de straat oversteken om naar de buren te lopen. Hij weet veel te vertellen over de bergen, de dieren de bloemen etc. Hij loopt gewoon overal naar boven en wij als een trouwe klas achter hem aan. Hij vertelt over de boer die we met een grote kudde koeien hoog in de bergen tegenkomen. Blijkt een soort koeienpension te zijn en deze boer is dus met de koeien van meerdere boeren boven in de bergen. Iedereen kent Jaques en hij krijgt een hand van iedereen en natuurlijk hoort daar een gesprekje bij wat niet te volgen is.
Het lijkt of hij niet echt de paden volgt. Op een van deze smalle paadjes struikelt de mevrouw voor mij. Nee ik liet haar niet struikelen, maar ze heeft nordic walking stokken bij zich die eigenlijk te lang en niet geschikt zijn voor zo’n berg tocht. Ze rolt een stukje naar beneden waarna ik haar gelukkig zonder schade weer op het pad kan helpen. Na een behoorlijke klim bij de refuge “de la croix du bonhomme” (2433m) aangekomen. Tenminste dat dachten we, Jaques loopt gewoon door en we gaan door totdat we daarboven een klif vinden waar we beschut tegen de wind ons lunchpakket aan kunnen vallen.040 We zitten ons te verbazen over een ouder stel, wat al een jaar of 20 in Les Saisies een appartement heeft, ze hebben alles bij zich. . . . komt dat allemaal uit dat rugzakje? Eerst een koude pasta schotel, daarna allerlei fruit, dan kaas en dan koffie met een stuk koek!
Pffff wat een klim, gelukkig hebben we dat gehad. Euheu, dat had je gedacht. Na de lunch trekt iedereen warme kleding aan en volgt Jaques welgemoed verder omhoog naar de Tete Nord des Fours (2756m) steile afgronden en hoge bergen. De col du glaciers ligt vlakbij. Deze lijkt vanaf Les Saisies even hoog als de Mont Blanc. Maar daar zit toch nog 1000 meter tussen. De Mont Blanc met zijn 4810m hoog is gedeeltelijk te zien, maar hij is inderdaad f….. hoog.

Jaques springt heen en weer langs richeltjes waar het gewoon steil 500m naar beneden gaat en vindt op een gegeven moment een soort 041Steenmartertje. Leuk snel klein diertje. Daarna zien we een steenbok (bouquetin) die een hele tijd naar ons staat te kijken en vervolgens lekker gaat liggen. De warme kleding hadden we wel nodig, het was daar boven winderig en af en toe mistig. Terug naar de plek waar we de lunch hebben gedaan. Daar de mensen die waren achtergebleven weer opgepikt.
Zo dachten we, we gaan we nog even langs bij de refuge en dan naar beneden. Kolere, dat dacht je, Jaques gaat met een grote boog langzaam naar beneden richting de refuge “de la croix du bonhomme” te gaan. Ze staan opeens allemaal stil. Allemaal helemaal opgewonden over een vogeltje wat ze zien. Wij herkennen het niet en dus ook de bijzonderheid niet. Voor ons is het een klein saai grijs vogeltje. Ook het feit dat het er twee zijn verhoogt bij ons de opwinding niet. Daarna zien we weer gemzen.

Overal gaat Jaques met ons overheen. Over rotsen, keienvelden, beekjes. Eindelijk komen we aan in de refuge. Hier nemen we een cola en een stuk droge cake. Ik ben behoorlijk stuk en denk alleen K.. we moeten ook nog naar beneden. Haha, dat had je gedacht, we gaan na een klein stukje naar beneden, gewoon weer omhoog! Langs een pad wat door de militairen in de eerste wereldoorlog is gemaakt. Over de kam van de berg omhoog, aan 2 kanten steil naar beneden. Dan gaat Jaques met de hele dapperen een pad op, nog steiler omhoog, over de top van de col de la Sauce (2307m). Mar en ik gaan met een nog een paar anderen niet mee en nemen een ietwat rustiger route om het topje heen. “Kijk” zegt Jaques, “gaan we hier naar beneden” Euuhh, we zien alleen maar alpage en geen pad, maar voor Jaques geen probleem. 043Hij legt uit dat je dan gewoon je voeten neer moet zetten als de eendjes, de punten naar buiten en hobbelen maar. Dan staat iedereen opeens stil, 2 bergmarmotten trekken zich niets van ons aan en laten zich gewillig fotograferen.
Na een lange afdaling zijn we eindelijk beneden bij de auto. Pfff nog even met Jaques afgesproken dat we woensdag met hem naar de Pierra Menta willen. Ehhhh wil ik dat wel. Ik weet het niet, te moe om over na te denken. Jaques heeft nog geen vast plan voor de woensdag maar als wij naar de Pierra Menta willen dan wordt dat dus zijn programma voor komende woensdag. Eindelijk om 7 uur ’s avonds zijn we weer thuis en liggen om half tien in ons mandje.

Rustig Dagje met kunst

op .

NotreDameAffiche_150x210

Een rustig dagje ingelast want morgen gaan we met Jaques op stap. Wat boodschappen gedaan o.a. bij de pharmacie De apotheek is een goed voorbeeld van het Franse leven. Een rij tot aan de deur en de mensen achter de balie alle tijd van de wereld. Ze moeten en zullen je van allerlei, goed advies dienen. Ze zijn hier een soort halve huisarts. Daarna in het dorp gelunched en thuisgekomen tijd voor een vakantie tukje.

Eind van de middag naar Notre dame de Bellecombe gereden voor de kunst / aquarel expositie. In het veel te warme gemeentehuis alles bekeken. Er worden hier mooie dingen gemaakt zeg. Als voorbeeld daarvan de posters van de expositie van de laatste paar jaar gekocht. Vinden we vast een leuk plekje voor thuis. Lekker open weer terug, wat een genot zo’n open auto in de bergen. Thuis op het balkon wat toostjes met kaas en saucison auc Noix gegeten met het noodzakelijke glaasje rosé natuurlijk. Het is nu 21:30 als ik dit tik op het balkon en het is nog steeds 22 graden, de krekels tsjilpen en de sterren komen te voorschijn. A demain !

Plan Villard

op .

035Opgestaan en na een klein ontbijt “bijtijds” via Beaufort en Arêches naar Planay gereden. Hier hadden we een leuk tochtje tot voor de lunch uitgezocht naar Plan Villard.
De Z4 bij de lift van Planay neergezet, het was al lekker warm, zo’n 27 graden. Maar niet getreuzeld op weg, “ on y va”. Met prachtige vergezichten via de weg omhoog. Totdat we merkten dat we de route andersom liepen. Geen probleem, we hebben een kaart. Na een haarspeld, “oh dan moeten we hier omhoog”. Pfff dit werd een stevige klim waarbij op een gegeven moment, hijgend, bezweet in het bos stonden en geen pad meer te bekennen. Wacht, daarboven loopt een oud weggetje, en ja, m.b.v. dit weggetje en de GPS weer op de goede weg.
Boven met uitzicht op de Mont Blanc wat gerust en gegeten en daarna weer naar beneden. Na 2 en half uur weer bij de auto. Dan maar niet eten bij Poncellemont in Arêches.
Thuis op het balkon was het inmiddels ook 29 graden met een koel biertje en wat saté stokjes op de barbecue de middag doorgebracht. ’s Avonds was het lang warm en hebben we op het balkon zittend kunnen genieten van de natuurlijke lichtshow. Aan de andere kant van de Comet de Roseland onweerde het verschrikkelijk. Wat een flitsen en een verlichting achter de bergen. Langzaam kwam de regen toch ook onze kant op. Om een uur of 10 ons mandje opgezocht. Heerlijk in bed wat lezen met buiten het onweer en de regen.

Du Lac et Pierre

op .

034Laten we vroeg boodschappen doen dan thuis uitgebreid ontbijten/lunchen en dan wat gaan wandelen. . . . . . Dat was het plan maar, Mar had slecht geslapen dus toch wat later op. Laten we ook nog even schoonmaken. Stofzuigen, badkamer schoonmaken. . . . al met al 11 uur voorat we de berg afzakten naar de Intermarché. Daar de nodige boodschappen gedaan en de Z4 van het stof verlost.
Heerlijk op het balkon geluncht bij zo'n 26 graden. Daarna met de auto via Notre dame de Bellecombe naar de lift "T.S. du Lac". De lift stopte vaak, wat geschommel betekende, volgens Mar geen goed idee. Boven sta je dan opeens op Mont Vores en het was niet altijd makkelijk om de pistes te herkennen waar we in de winter vanaf suizen. Lekker wandelend naar beneden waarbij ik allerlei stenen vind die het verdienen om meegenomen te worden. Na een anderhalf uur weer beneden, gaat op de ski sneller.
Naar Les Saisies gereden en daar een Saucison Noix, een waterkan en wandelsokken gekocht. Toen hadden we wel een koel biertje verdiend bij "Heremetiet" (Les Arcades). Toen we terug waren en ons met een pastis op het balkon hadden geïnstalleerd ging de bel.
Pierre kwam op bezoek, hij biedt allerlei diensten aan om het appartement te beheren, de huurders te verwelkomen, schoonmaken etc etc. Oftewel hij doet wat Marc en ik eventueel wilden beginnen hier.
Mar heeft ook nog met Jaques de wandelgids gebeld en ons ingeschreven voor een tocht komende vrijdag. Dan moeten we om 8 uur !!!! 's morgens verzamelen en gaan we naar de "Comet de Roseland". Als het goed is zijn we om 18:00 uur weer terug. We zijn benieuwd. Daarna op het balkon gegeten en daar zitten we nu (21:30) nog steeds. Het is een zwoele avond en de laptops staan op de tafel terwijl de bergen donkerder worden en de krekels voor begeleiding zorgen.

Lac de Annecy

op .

029Heerlijk leven….wat is het hier toch heerlijk.
Op maandag hadden we besloten om naar het meer van Annecy te gaan. Het zou weer een prachtige dag worden, Mar alles uitgezocht en wij daarheen. Bootje gehuurd en het meer op. Super was het. Het was erg warm dus dan is het op het water helemaal lekker. We hebben zelf nog gezwommen. Verder het eerste deel van het meer een beetje rondgetuft, foto’s gemaakt, wat gedobberd en weer terug, het was tenslotte tijd voor het dejeuner en dat slaan we nu echt niet meer over hier.
We hadden bij de bootverhuur een restaurant doorgekregen, wij daarheen. Wat heerlijk was dat. Aan het meer, 30 cm naast onze tafel was het water, zacht briesje, superlekker eten, mooie rosé, het lijkt wel vakantie. Uren hebben we er gezeten.
Daarna lekker open weer teruggereden terwijl het 35 graden was. Hoger in de bergen over de allerkleinste weggetjes iets koeler maar dan nog…..Superdag. Wel thuis even een powernappie gedaan want je wordt toch wel moe van, dat vakantie vieren. En ja, toen moesten we weer tot ’s avonds laat op het balkon zitten.

Un Maniac !

op .

028Zondag, een lekker lui dagje. Rustig opgestaan, op het balkon in de zon ontbeten. Het is al dagen mooi weer met volop zon en in het dal 30 graden en boven in de bergen een heerlijk 25 graden. Heerlijk.
Tussen de middag de Z4 gepakt en naar Crest-Voland gereden. Daar hebben we redelijk dichtbij de lift op het terras buiten zitten eten. Uitzicht op de pistes maar ook op de Mont Bisanne. Het eten was bijzonder goed, echt een aanrader daar. Naast ons zat een familielid van het restaurant. En die was duidelijk al op het feest van de wijn in Notre dame geweest. Bleef maar tegen ons aan ouwehoeren. Nadat hij weg was verontschuldigde de serveerster zich voor hem. Maar wij zeiden met een gulle zwier “ Ah, pas de problème madame”.
Daarna met de Z4 binnen door over Cohennoz rechtstreeks naar Bisanne 1500. 026Mooi klein weggetje, maar wel met veel gaten en kuilen. Voorzichtig aan dus met de Z4. In Cohennoz worden we aangehouden door een oudere man met stokbrood onder zijn arm. Vindt het zo’n mooie auto dat hij ons liet stoppen om eens even te praten. “Ah, le nouveau Z4, belle voiture ” om vervolgens tegen Mar te zeggen “ votre marie est un maniac eh” Daarna mochten we door en hebben we thuis een lekker tukje gedaan. Daarna weer op het balkon. Het is 9 uur en nog steeds 20 graden. De lucht kleurt langzaam roze rood en turqoise. Wij zitten met verlichte Mac Books lekker op het balkon te mailen.

Chateau de Cornillion

op .

025Zaterdag uitgeslapen omdat ik niet zo goed geslapen had. Lekker lui opgestaan en op het balkon in de warme zon ontbeten. Heerlijk dat we nu een parasol hebben op het balkon.
’s Middags op weg, Mar stelde voor om een kleine route te lopen bij Qeige boven. De tocht gaat door het bos naar de ruïne van een kasteel. Inderdaad ruïne, met moeite kan je tussen de struiken wat ingestorte muren en een waterput ontdekken. Maar het was deze keer gelukkig een niet zo lange tocht. Wel een behoorlijke klim en omdat het 29 graden was konden we dus lekker zweten.
Naar huis en op het balkon gegeten en de witte wijn geproefd. We hadden uit de Geant een karton van 3 liter met taptuitje, met Chardonnay uit de Bourgogne. Nou die is goedgekeurd. De wijn in combinatie met de inspanning van de wandeltocht en de niet zo lange nacht zorgden ervoor dat we om een uur of 10 in ons mandje lagen en sliepen.

Lac de Saint-Guerin

op .

023Vrijdag laat wakker, ik kan eindelijk weer een nacht helemaal doorslapen en Mar was makkelijk over te halen om dan ook maar in bed te blijven en lekker uit te slapen. We hadden plannen gemaakt om een lange tocht van 7 uur te maken naar Le Mirantin. Dat is de berg hier aan de overkant van het appartement.
Maar omdat we later waren hebben we lekker getut en toen naar Lac de Saint-Guerin gereden. Dit is een stuwmeer wat boven Arêches ligt. Daar hadden we een klein tochtje uitgezocht voor in de middag. Volgens het boekje een uurtje of drie. Begin van de wandeling op ± 1500 meter hoogte, prachtig over de stuwdam, langs het meer . . .prachtig. Toen omhoog over een pad wat soms niet meer was dan de bedding van de beek voor het smeltwater. Dan weer door beekjes bij watervalletjes heen. Dan weer over stuk waar het water diepe geulen had getrokken zodat het leek of in een maandlandschap liep. Klimmen, klimmen, klimmen. Na anderhalf/twee uur van klimmen en zweten moest Mar het opgeven. Blijkbaar toch te weinig gedronken waardoor haar spieren verzuurden.
024Ik dacht dat we bijna op de top waren en de meertjes (les lacs de Tempete) konden zien. Dus maar "even" door geklommen. Nu dat was nog best een klim naar de Col de Louze (2116m hoog) en toen een belangrijke levensles. . . . . . . er is altijd een hogere berg. Oftewel vanaf deze top moest je nog een stukje door om de top van de Grant Mont heen. Dat vond ik te ver, want ik wilde ook Mar niet langer laten wachten, dus maar weer afgedaald. Mar zag erg tegen de afdaling op omdat we heen best moeilijke passages gehad hadden. Maar viel gelukkig mee, dus weer over het maanlandschap en de beekjes. In 1 van de beekjes zat een golden retriever, op zijn kont midden in het water af te koelen en te wachten tot zijn baasje eindelijk er ook was. Een apart gezicht. Die hond pontificaal midden in de beek met een domme blik van wat lachen jullie nu, wat is er aan de hand?
Na drie en half uur terug bij de auto, koelbox open en wat eten en een heerlijk koel biertje. Daarna naar huis, mooi route eerst afdalen naar Arêches, dan naar Beaufort en dan weer omhoog over Les Saisies. 's avonds zijn Martijn en Annelies nog even langs geweest voor een afscheidsborreltje. Die gaan morgen weer naar huis.

Notre Dame de Bellecombe & Crest Voland

op .

017Donderdags de Z4 genomen en open gereden. We wilden lopen bij de lift van Notre dame de Bellecombe. Mooie route genomen over Crest Voland en Flumet. In Crest Voland grapten we nog, goh het is hier gezellig druk we kunnen hier ook wel gaan lopen. Maar goed door naar Flumet. Prachtig klein oud dorpje ingeklemd tussen de steile wanden van de kloof. De kloof waar je doorheen moet als je van Notre dame de Bellecombe naar Albertville wil rijden. Uiteindelijk in Notre dame de werkende lift zoeken . . . ehhh die is er dus niet, ook die boven niet naast het hotel-rest waar Tan, Mark en ik van de winter gegeten hebben toen naar dit gebied waren geskied. Daar waar we op het terras (balkon) met die grote honden hebben gezeten. Mmm even vragen maar, nee alleen de lift bij Lac is open. Nou die kennen we en dat is een gebied waar we vandaag niet wilden gaan lopen. Nieuw plan, even wat eten op het terras naast de kerk in Notre dame en daarna naar Crest Voland terug om daar de lift te pakken omhoog. Zo gezegd zo gedaan. Een salade genomen op het terras, bediend door "moeders" die zo uit de tuin was gekomen. Grote handen, nog zwarte vd tuin met enorme kloven in die handen. Nee ik heb er geen foto van genomen.

018Naar Crest Voland, idd lift draait en omhoog. Grappig om daar rond te lopen bij de restaurants waar we van de winter ook gezeten hebben en waar Tan en Mark de special board route naar beneden namen, Er blijkt daarboven een meertje te zijn. Daarna op pad naar beneden. Mooi route met mooie uitzichten op Crest Voland, Chonnez en Notre Dame en natuurlijk op het Aravis gebergte en af en toe de Mont Blanc. Na anderhalf uur weer beneden en de Z4 gepakt terug naar Les Saisies en daar bij de Marmot een biertje gepakt.

Le depot de Bricolage en "le Pot"

op .

016's Woensdags eerst 's morgens de geboortedag van mijn moeder gevierd, daarna naar Alberville, wat dingen die toch niet zo handig waren teruggebracht en omgeruild, gelijk grote boodschappen gedaan in de Geant. Dus nu is er een langere slang aan de douche in de tweede badkamer zodat ook Mark er onderpast zonder dat de slang dubbel klapt. Ook voor alle kamers een kapstokje om even wat kleren en zo op te kunnen hangen. 's Avonds de borrel voor alle mensen hier die Mar samen met Isabel had georganiseerd. Leuk om te zien dat iedereen komt en velen hadden zelf taarten en cakes gebakken. Iedereen had wat te eten en te drinken bij zich dus was heel gezellig zo naast het zwembad. Ons Frans krijgt complimenten en ze merken de progressie op die we (vooral Mar) gemaakt hebben met ons Frans het afgelopen jaar.

Jean & Sophie

op .

014Volgende dag . . . . . . . . 's Avonds uitgenodigd bij Jean en Sophie, je weet wel helemaal boven in gebouw H. Ook Jean zijn zus Muriel en haar man en alle kids waren er. Weer een goede oefening voor ons Frans. Vooral Mar is met grote sprongen vooruit gegaan en kan zich goed redden.
Jean vertelde dat ze met Pasen ook waren geweest met hun Peugeot cabrio. Ze gingen naar Thierry (onze sleutel buurman/boer) en met hem naar zijn broer die iets verder de berg af woont. Daar aangekomen parkeert hij de auto. . . op de handrem. Terwijl ze bij de boerderij staan te praten zien ze hun auto langzaam achteruit wegrollen, de weg over en . . . . . . . het ravijn in. Gelukkig stonden er na een paar meter 3 redelijk stevige boompjes die de auto tegengehouden hebben. Wel wat schade maar niet zo erg als wanneer hij helemaal naar beneden was gestort. De auto is weer de weg opgetakeld en naar Albertville afgevoerd waar hij een maand gestaan heeft om te repareren. Wat bleek, ze hebben in de bergen gereden en uiteraard geremd. Daardoor waren de remschijven warm en dus uitgezet (dikker), de handrem erop gezet. Maar toen de remschijven afkoelden, werden ze weer dunner dus . . . . . deed de handrem niet echt veel. Wat een verhaal (en we hebben de foto's gezien). Moet je indenken dat je staat te praten en je ziet ineens langzaam je auto vd weg het ravijn inschuiven.

Naar Simone & Walter in Les Rougiers

op .

012Zondag's in de Z4 gestapt voor een mooie rit naar Rougiers, een plaatsje vlakbij Marseille waar Simone en Walter samen met vrienden en de kinderen op vakantie zijn. Heenweg de kortste route genomen met na Grenoble een stuk van 90 km zonder snelweg door de bergen. Prachtig weer, kapje open en rijden maar. Tot een km of 15 voordat we bij Simone en Walter waren, we zagen in de verte al donkere wolken en bliksemflitsen. We dachten dat is verder weg en we halen het net. Niet dus, terwijl de eerste grote druppels vielen, snel de vluchtstrook op om de kap dicht te doen. Daarna enorme hoosbui met onweer. In Rougiers konden we het eerst niet vinden, maar Simone pikte ons op en loodste ons het laatste stukje. Daar hadden ze geen onweer en regen gehad, geen spoortje en dat op zo'n korte afstand. Aangekomen bij een prachtig huis met zwembad in de "middle of no where". Het huis van alle gemakken voorzien, internet, blue ray speler, volledig uitgeruste keuken, mooi groot half overdekt terras en een redelijk groot zwembad met hek er omheen zodat de kids er niet zo maar in konden storten. Oftewel de eigenaren zijn er zelf ook vaak en het is niet alleen voor de verhuur. Nog even lekker gezwommen en met de kids gespeeld in het water. 's Avonds op het terras gegeten totdat Petertje instortte van de reis en zijn mandje opzocht. Mar is nog lekker tot laat op het terras gebleven om bij te kleppen.

013Volgende dag lui langs het zwembad gelegen met af en toe zwemmen en spelen met de kids. Na wat gegeten te hebben en een laatste plons in het zwembad, de auto weer ingepakt en om een uur of 4-5 op weg terug naar Alpage du Duc.
Nu de iets langere maar snellere route over de tolweg genomen. Pfff wat is die snelweg van Marseille (Orange) naar Lyon druk zeg. Maar bij Valence konden we er gelukkig alweer af richting Grenoble. Na Grenoble waar je gewoon midden door de stad moet .......... de kap dicht gedaan. Het was bewolkt en een paar uur op de snelweg met kapje open is best onrustig. Toen we in Albertville de weg naar het dal van de Beaufortain namen, zagen we dat het hier goed geregend had en nadat we in Villard de weg omhoog naar Bisanne 1500 namen, reden we ook af en toe weer in de mist (wolken).

Else & Koen komen wandelen

op .

009Op donderdag een beetje om het huis heen gehangen en geklust in afwachting van Koen en Else. DIe kwamen 's middags aan en waren gelijk enthousiast over huis en omgeving. Met hen naar Le dos d'ane gelopen voor een biertje en om onderweg de omgeving een beetje te laten zien.

Vrijdag met Else en Koen gaan lopen. Else had de loopschoenen van haar moeder geleend en Koen wilde vooral lekker lang lopen. Naar Le Benneton gereden en vandaar de lange route langs Mont Vores naar Le Very gelopen. Heen over de onverharde weg, onderdeel van de tour de Beaufortain en terug over de "koeienpaadjes" en de toppen van de bergen. Zodoende Else en Koen veel kunnen laten zien. Het was helder dus alle stuwmeren incl. Le Querin waren te zien. Het was een mooi tocht en na 5,5 - 6 uur weer terug bij Benneton voor een biertje. s' Avonds met Else en Koen bij "Heremetiet" wezen eten. Toen we daar zaten begon het te onweren, hagelen en enorm regenen. Dus het stof was ook weer van de Z4. Toen we terugreden was het alweer droog, maar bleef zwaar bewolkt. Het heeft die nacht nog een paar keer goed geregend, maar wij hoorden natuurlijk niets meer. 010Na de lange wandeling heerlijk geslapen allemaal.

Zaterdag was het nog steeds bewolkt maar wel droog. Toen met Else en Koen via "Le croix de St. Pierre" naar boven naar Bisanne gelopen. Dan weer in de wolken dan weer met een klein beetje uitzicht. De Mont Blanc liet zich niet zien, maar die hadden ze de dag daarvoor al uitgebreid kunnen bewonderen. Boven bij Bisanne wel buiten wat gegeten en gedronken, af en toe in de wolken (mist) af en toe in de felle zon.
's Avonds de familie Hommes uitgenodigd omdat die de volgende dag naar huis gaan, ook Martijn en Annelies (onze bovenburen uit den Haag, die naast Albert werkt) zijn geweest. Een gezellige avond.

Les Pointieres

op .


007Volgende dag op naar Les Pointieres, dit keer met schoenen. Trouwens deze zitten en lopen nu weer helemaal lekker. Geen idee wat er met hemelvaart aan de hand was dat ze toen zo'n pijn deden.
De route in Les Pointieres begint bij een kapelletje en een groot bord wat er allemaal op de route te beleven valt. Deze borden en bordjes bleven de hele route terugkomen. Een hele mooi route eerst door het bos. Erg goed aangegeven en veel borden met informatie over de hoe het er daar in de middeleeuwen uitzag. Ook hoe hard men heeft gewerkt om het bos te herplanten, veel van deze borden zelfs op rijm. Op een gegeven moment maar gestopt met lezen want het waren er zoveel en met zoveel tekst. Maar mooie route door bos en over beekjes met watervallen. Midden in het bos zijn bosbouwers bezig en met veel lawaai van een hele grote dieselmotor komt een hele grote trekker langs. Achter zelfs sneeuwkettingen om en hij gaat langzaam maar stijl omhoog met 6-7 boomstammen achter zich aan. Daarna kom je met de route hoger op de berg en loop je over paadjes door de weilanden. Hier staan regelmatig mooi hele oude schuren en boerderijen die ze ingericht hebben als museumpjes. Hierin kan je zien hoe de boeren vroeger werkten, hoe ze daken dekten met stro en riet etc. Dus hele leuke route. Terug bij het kapelletje en de auto lekker zitten picknicken. 's Avonds bij de Hommes'en gegeten, waar Mar een enorme allergie aanval kreeg en maar naar huis is gegaan om vroeg haar bedje in te duiken.

Monsieur le Maire

op .

001

Op maandag hadden we een afspraak met de burgemeester van Villard om kennis te maken, maar 's morgens belde la Marie (het gemeentehuis) dat monsieur le Maire geen tijd had of we dinsdag konden.
Prima, geen probleem dan maar naar Albertville voor wat boodschappen, nou we waren niet de enigen, het was erg druk. Zelfs in onze favoriete doe zelf winkel "le depot de Bricolage". Een kapstok en een allerliefst klein schroefmachientje gekocht, erg handig.
Omdat het zo druk was maar niet naar de Geant en zijn we heerlijk (open natuurlijk) terug gereden naar ons dorp Villard sur Doron. Bij de Intermarché Mar de boodschappen gedaan en Peter de Z4 gewassen.

Op dinsdag naar monsieur le Maire. Hele aardige man van achter in de dertig die het leuk vond dat we kennis kwamen maken. Dat gebeurt niet veel, zeker niet door Nederlanders (buitenlanders). Nadat wij verschillende dingen verteld hebben over ons en hoe blij we zijn met ons plekje in zijn mooie dorp, vertelde hij enthousiast over het dorp en wat ze verder willen met Bisanne 1500. We blijken praktisch buren te zijn, hij woont als je bij ons direct naar beneden rijdt naar Villard, na de eerste haarspeldbocht. In een grote boerderij, waar je tussen de schuren en de boerderij doorrijdt.
We wilden naar een route in de bergen meer richting Albertville om te wandelen. Maar toen we daar aankwamen in Les Pointieres, prachtig weggetje 5 km omhoog vanaf de weg naar Albertville. . . . . . . . . was Peter zijn wandelschoenen vergeten in de auto te zetten. Dan maar een groter rondje van een paar uur om het huis heen.

De eerste dagen

op .

008De reis ging voorspoedig, het was leuk om de nieuwe auto (de nieuwe BMW Z4) beter te leren kennen, maar ik was zo moe dat ik vlak na Luxemburg het stuur aan Mar heb overgegeven en ben gaan tukken. Beetje weinig geslapen de nacht voordat we weg gingen.
De eerste dagen toen we aankwamen bleven we vol energie zitten en hebben we gelijk lekker gewandeld. De dag dat we aankwamen alleen naar boven naar het restaurant Le dos d'ane om wat te drinken.
De familie Hommes was inmiddels terug van een weekje vakantie aan de kust in de buurt van St. Tropez en zondag zijn ze bij ons wezen eten. Het was die zondag een beetje fris en regenachtig dus maar een beetje in en om het huis gehangen. Eeehhh oh ja vakantie vieren en uitrusten noemen ze dat.