• lessaisies
  • winter3
  • montbisanne
  • winter5
  • lessaisies2
  • winter4

Skivakantie met de meiden maart 2012

op .

Ja en dan op skivakantie met de meiden. Noem je het eigenlijk nog wel "meiden" als je tussen de 39 en 52 bent? Het voelt wel zo maar begrijpt iedereen het dan?

Maar omdat wij het zelf zo noemen, hou ik dat maar even aan.

Dit keer met "slechts" vier meiden richting Frankrijk. Caar, Clau en Simoon et moi. En ja, al bij vertrek blijkt het zo voorspelbaar. Teveel bagage, teveel kleren, teveel eten. Gelukkig proppen we alles gewoon in de ML. En we gaan op weg.

Tot de helft van de reis wordt er in shifts geslapen. Steeds is er één wakker die met mij praat. Hartstikke lief en ook gezellig voor mij. Ik heb nergens last van. Ik sta altijd om 5 uur op, nu een uurtje eerder, bijna mijn gewone schema.

Gelukkig hebben we door de 1000 kilometer alle tijd om bij te praten en de afgelopen maanden dat we elkaar minder hebben gezien en gesproken verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Nog 150 kilometer te gaan en de bergen zijn al in zicht. We worden allemaal opgewonden en ruiken stal. Heerlijk om weer hier te zijn. We stoppen een aantal keer om koffie te drinken en te plassen en karren dan weer door. Als we na 960 kilomter de bergen inrijden moet ik het voorzichtig doen. Caar en Clau hebben last van wagenziekte en dat is een uitdaging met 100 bochten en bergen en dalen. Ik rij als een egeltje en Caar zit achterin met haar ogen dicht.

Bij Praz is er grote hilariteit. Caar vertelt iets over een sauna in Boekeloo. Tenminste ze denkt dat het daar was. Waarop Clau vraagt of het niet Brasschaat is. Ze spreekt het woord wel 3 keer uit steeds beter articulerend en steeds luider. Alsof Caar of wij doof zijn. En alsof Boekeloo bij Brasschaat ligt. Als we allemaal helemaal de slappe lach hebben, kraait Clau nog net uit: Maar ik dacht dat het met een B moest beginnen. Nou hoe grappig was dat? Onder mijn zonnebril bengelen de tranen over mijn wangen en moet ik bijna stoppen om het volledig zicht weer terug te krijgen.

Maar daarna krijgt Caar toch weer een misselijkheidvlaag en wordt er gecommandeerd dat ik NU moet stoppen. Ik gooi de ML op een plek om sneeuwkettingen aan te doen, net op tijd. Caar eruit en diep ademhalen. Er wordt van plek gewisseld en we kunnen we rustig verder.

Ja en dan zijn de dagen redelijk identiek. Rond een uur of 8 op, uitgebreid ontbijten. Dinsdag en woensdag zelfs op het balkon omdat het superlekker weer is. Na het ontbijt de sneeuw in. Beetje skiën, beetje op terrassen hangen, eind van de middag terug naar Bisanne en weer naar de champagne bar. 'S Avonds lekker eten en na het eten of het vieze woorden scrabble of Party & Co. Wat een gein.

We zijn ook nog een avond bij onze Zonnestraaltje wezen eten. Niet dat hij zo leuk is, integendeel, een erg norse man, vandaar die bijnaam. Toen we terugkwamen in het gebouw was er weer eens een spraakverwarring omdat ik iets zei, terwijl ik het tegenovergestelde bedoelde. Namelijk: ik neem altijd de trap. Maar ik zei dus: ik neem altijd de lift, terwijl ik al op de trap stond. Naderhand is daar niets aan maar op dat moment hingen we alle vier gillen op de trap.

IMG 7928

Ook kwamen we nog een hele rare pinguïn tegen. We zitten in de Chard du Beurre lift. We gaan over de piste heen en zien een man op langlaufskies de piste oplopen. Op zich al een raar gezicht. Maar hij heeft ook nog eens hele rare kleren aan, een soort vogelverschrikker. En, waarschijnlijk omdat het heel vermoeiend en heel warm is, blijft hij stilstaan op de piste (jawel gewoon midden op waar alle skiërs naar beneden komen) met zijn benen wijd om niet terug te glijden en zijn armen wijd, waarschijnlijk om te luchten. Maar wat ziet dat er raar uit.....Wij liggen helemaal in een deuk in de lift, echt een té raar gezicht en ook zo'n rare situatie. Ik denk dat ze ons in het dorp hebben horen lachen.

Nu de meiden weg zijn is er een totale rust over Les Saisies gekomen. Caar heeft namelijk de gewoonte om overal aan vreemde mensen te vragen of ze een foto van ons willen nemen. Wat ze op dat moment ook doen, hoe druk of geconcentreerd ze zijn, ze krijgen gewoon een opdracht en niemand durft nee te zeggen.

IMG 7944

Zelfs op de piste naar Crest Voland. Het eerste stuk is een lang pad waar Clau op haar snowboard af en toe stil valt. We stoppen dan allemaal maar voor een fotomoment. Vlak bij onze piste, kruist het pad van de langlaufers. Er komen een oudere man en vrouw aan. Lekker geconcentreerd over hun piste. Dan werpt Caar zich op die vrouw of ze een foto wil maken. Dat doet ze natuurlijk, er is geen andere optie voor haar. Haar man echter, langlauft gewoon door. Naderhand hebben we er erg veel lol om en denken dat de vrouw de weg is kwijtgeraakt omdat haar man al te ver vooruit was. We denken dat er zelfs een Amber Alert is gegeven. En dat allemaal voor die foto.

Het waren weer te gekke dagen met elkaar. Lekker relaxed, geen onvertogen woord. Wel heel veel gelachen, gekletst en vieze woorden bedacht. Ik heb de meiden op het vliegtuig gezet en met hetzelfde toestel kwam Peet aan. Ook leuk om weer lekker met mijn lief te zijn voordat onze kinderen arriveren voor een korte week erbij.

Wat een supervakantie en wat rijk dat we dit hebben en het kunnen delen met zoveel leuke mensen en we het ook o zo heerlijk hebben om weken achter elkaar samen hier te zijn.